ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Η Δύναμη μαζί μας! Πρώτες φωτογραφίες του «Star Wars: The Last Jedi»

ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΔΩ: ΑΡΧΙΚΗ / ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ / ΘΕΜΑΤΑ
15:11
20/3

Θες να κάνεις κάτι; Το Sub.Urban και η Αλεξάνδρα Μπουσίου προτείνουν να κάνεις ένα «άλμα»

Σε δύσκολους καιρούς, όπου η καλλιτεχνική δράση θεωρείται για κάποιους μη παραγωγική, ο εκπαιδευτικός πολυχώρος Sub.Urban είναι έτοιμος να ανάψει τη δημιουργική φλόγα σε όλους όσους κρατούν ένα σπίρτο. Κι αν δεν σας πείσει το παρακάτω κείμενο, θα το κάνει εύκολα η Αλεξάνδρα Μπουσίου.

Συνέντευξη στον Πάνο Γκένα

Εδώ και κάποιους μήνες στον πολυχώρο δημιουργίας, έκφρασης και πειραματισμού Sub.Urban, μία ομάδα καταξιωμένων, καταρτισμένων καλλιτεχνών και επαγγελματιών του χώρου του κινηματογράφου και των οπτικοακουστικών τεχνών, βρίσκεται εκεί για να μεταδώσει το μεράκι, τη λατρεία και το πάθος γι' αυτό που αγαπά, στους ανθρώπους που έχουν την επιθυμία να το μάθουν, να το εξερευνήσουν, να το «κάνουν».

Με μία ξεχωριστή νοοτροπία που διαμορφώνει τα εκπαιδευτικά σεμινάρια-προτάσεις, οι άνθρωποι του Sub.Urban επικοινωνούν τη γνώση τους για το σινεμά, την τηλεόραση, τη φωτογραφία, τη μουσική και το θέατρο σε όσους «διψούν» για μάθηση και κυρίως πράξη.

Το cinemag.gr είχε τη χαρά να συναντήσει την Αλεξάνδρα Μπουσίου, παραγωγό της «Ιστορίας 52» του Αλέξη Αλεξίου, του «XENIA» του Πάνου Κούτρα και βασική συνεργάτιδα του κινηματογραφικού τμήματος του Sub.Urban. Με δεδομένη την εμπειρία της με εισηγήσεις σε πολλά σεμινάρια και εργαστήρια (Film Factory της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κ.α.) η Αλεξάνδρα Μπουσίου μας μίλησε για τον εναλλακτικό εκπαιδευτικό χαρακτήρα του Sub.Urban, την μαθησιακή όρεξη των Ελλήνων σινεφίλ (και όχι μόνο) και τις νέες προοπτικές, ευκαιρίες της μικρής οθόνης. Σε μία περίοδο που η δημιουργική διέξοδος έχει στενά πλαίσια, η Αλεξάνδρα Μπουσίου αντιπροτείνει την υπέρβαση. Και η διάθεσή της (πιστέψτε με) είναι απολαυστικά, μεταδοτική. 

Τι ακριβώς είναι ο πολυχώρος Sub.Urban και πως διαφοροποιείται από άλλους εκπαιδευτικούς χώρους ως προς τη στελέχωση και τους στόχους; 

Ο Χρήστος Τόλης, ο άνθρωπος που έφτιαξε το χώρο, είναι ένας άνθρωπος πολυεργαλείο. Έχει ασχοληθεί επαγγελματικά με όλα όσα θα σου πω: μουσική, μηχανολογία, φωτογραφία, διεύθυνση φωτογραφίας, σκηνοθεσία, διδασκαλία,  με το τάνγκο και πολλά ακόμα. Έτυχε, ή μάλλον ήμουν εγώ τυχερή, να μεγαλώσουμε στην ίδια γειτονιά. Χαθήκαμε για πάρα πολλά χρόνια, αλλά συναντηθήκαμε ξανά τώρα και ο Χρήστος είχε ήδη τον χώρο. Αναρωτιόταν λοιπόν τι να τον κάνει. Επειδή είναι τέτοιος τύπος, πρώτα τον έφτιαξε και μετά αναρωτήθηκε τι να τον κάνει.

Σε εκείνη τη φάση η επιθυμία του ήταν να στραφεί στην φωτογραφία, εργαστήρια δηλαδή φωτογραφίας που έκανε και παλιά. Η δική μας γνωριμία καθώς και άλλων ανθρώπων που ήδη ήξερε ο Χρήστος από διαφορετικά πεδία, όπως είναι ο Άρης Λυχναράς, ο Αλέξανδρος Κορομηλάς, είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργήσουμε έναν χώρο με τη φιλοσοφία πως δεν έχουμε ένα curriculum ως σχολείο. Αντιθέτως ο χώρος βασίζεται στη σφοδρή επιθυμία κάποιου που θέλει αν κάνει ένα εργαστήρι για ένα θέμα που τον ενδιαφέρει πολύ.

Αν δεν υπάρχει αυτό, δεν δημιουργείται η προϋπόθεση για να γίνει ένα εργαστήρι. Οπότε πρέπει να έρθει ένας συνεργάτης μας με πρόταση. Δεν πάμε εμείς να του πούμε πως θέλουμε να το κάνει.  Κι έτσι κάπως, εμείς που είμαστε «τεχνικάτζες»,  κάνουμε αυτό που μας αφορά πραγματικά: σεμινάρια και εργαστήρια για πωρωμένους τύπους που θέλουν να μάθουν κάτι στην πράξη, από ανθρώπους που το έχουν κάνει στην πράξη.

Οι Έλληνες είναι «καλοί μαθητές»;

Οι Έλληνες είναι εντυπωσιακά καλοί μαθητές και τα σεμινάρια του Sub.Urban χωρούν διαφορετικό κόσμο. Για παράδειγμα το δικό μου σεμινάριο σχετικά με την παραγωγή, δεν θα το κάνει κάποιος που δεν έχει ή δεν θέλει να ασχοληθεί  με το σινεμά, ενώ κάποιος σινεφίλ θα πάει στο Deconstructing Cinema του Άρη. Στα δικά μου σεμινάρια, μου έκανε εντύπωση το ενδιαφέρον που δείχνει πλέον ο κόσμος. Ξέρουν πια ότι η παραγωγή δεν είναι «κάτι τιμολόγια». Είναι πολύ πιο ενημερωμένοι γενικά και ενημερωμένοι για το χάος που τους περιμένει ειδικά. Ζητάνε λοιπόν στοχευμένα πράγματα.  

Εμένα δεν με ενδιαφέρει το οικονομοτεχνικό κομμάτι της παραγωγής. Έχουμε ασφαλώς και τέτοια στοιχεία, αλλά στεκόμαστε κυρίως στο πως θα κάνουμε κάτι πράξη. Αυτό υπάρχει σαν ταλέντο στην αντίπερα όχθη, πολύ συχνά στην Ελλάδα. Το έχω δει και στο παρελθόν, όπως στα σεμινάρια film factory της Ελληνικής Ακαδημία Κινηματογράφου. Ο κόσμος διψά για οποιοδήποτε κομμάτι τέτοιου είδους πληροφορίας μπορεί να πάρει.

Μέσα σε ένα εύρος μαθημάτων που καλύπτουν θέατρο, σινεμά, φωτογραφία κλπ, υπάρχουν σίγουρα διαβαθμίσεις μαθητών. Πως αντιμετωπίζετε τις ομάδες αρχαρίων και προχωρημένων;

Τόσο οι αρχάριοι, όσο και οι προχωρημένοι θα βρουν σεμινάρια αντίστοιχου επιπέδου και σίγουρα αυτό που κάνουμε από πρόθεση, είναι να μην μπλέκουμε επίπεδα μεταξύ τους. Υπάρχουν άνθρωποι για παράδειγμα που έχουν ή δεν έχουν κάνει ταινία. Και οι δυο κοιτάνε προς την ίδια κατεύθυνση, αλλά ο ένας από τους δυο ξέρει ήδη ένα κομμάτι του λεξιλογίου. Είναι λάθος να τους βάλεις μαζί. 

Έχουμε επίσης σεμινάρια και για έμπειρους ανθρώπους του χώρου, όπως είναι το Media. Μπορεί κάποιοι να μην έχουν ασχοληθεί με τη συγκεκριμένη αίτηση. Επειδή εμείς έχουμε τεχνογνωσία, εκπαίδευση και σχετική εμπειρία, θεωρήσαμε πως ήταν η ώρα να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Υπήρχε δεδομένο για χρόνια πως η Ελλάδα ανήκει στις χώρες χαμηλής κινηματογραφικής παραγωγής και άρα είχε εξτρα points στην αίτηση. Αυτό πια αλλάζει και τα πράγματα θα είναι λιγότερο εύκολα. Αν δεις αιτήσεις άλλων χωρών, θα καταλάβεις πως υπάρχει διαφορά στην τεχνογνωσία.

Και μετά το σεμινάριο/εργαστήριο τι; Ποια συνέχεια εξασφαλίζετε στη γνώση και πράξη;

Κάθε σεμινάριο έχει ένα δεύτερο βήμα, που αφορά τους ανθρώπους που έχουν την εμπειρία, αλλά φυσικά και αυτούς που παρακολούθησαν το πρώτο κύκλο. Αυτό ισχύει για όλα τα σεμινάρια. Θέλουμε όσοι έρχονται να μη μένουν ξεκρέμαστοι και να μαθαίνουν κάτι καινούργιο μέσα από μία διαδικασία «συνέχειας». Αν κάποιος έρθει για σεμινάριο φωτογραφίας και κάνει τα ¾ των μαθημάτων, θα έχει έρθει ήδη πολύ κοντά στον τρόπο, στην εμπειρία. Το ίδιο ισχύει και στο σινεμά. Αν κάποιος επιλέξει ένα σεμινάριο του Άρη, του Φίλιππου Μπουραΐμη, ή και δικό μου, θα έχει μία πλήρη άποψη για τη σκηνοθεσία, το σενάριο, την παραγωγή. 

Ποιες είναι οι ιδέες του Sub.Urban που θα «δούμε προσεχώς»;

Θέλουμε να το αναπτύξουμε και να βρούμε τι μας κάνει κλικ σε άλλα πεδία, όπως η μουσική, πάντα όμως σε επίπεδο σχέσης με αυτό που κάνουμε ήδη. Πως μπορεί να επηρεάσει π.χ. η μουσική την εκπαίδευση του ηθοποιού. Το ερευνούμε και βασική αρχή του Χρήστου, που μου αρέσει κι εμένα πολύ, είναι ότι θέλει όποιος συμμετέχει να είναι τόσο ερωτευμένος με την ιδέα του, που να θέλει να το κάνει οπωσδήποτε.

Για παράδειγμα, ο Άρης κάνει ένα σεμινάριο για τις τηλεοπτικές σειρές και πρόσφατα παρακολουθήσαμε στο Βέλγιο μία διάλεξη του παραγωγού του «Narcos». Το αποκαλυπτικό ήταν πως η πληροφορία είναι αλλού. Είναι σχετική βέβαια με αυτό που κάνουμε ήδη, αλλά το πως παρουσιάζεται μια σειρά, τι οφείλει να έχει, ο κώδικας, η γλώσσα κλπ, είναι κάτι που με ενθουσίασε και όλοι κάπως, κάποτε θα μπούμε. Η δημιουργική τηλεόραση είναι εντελώς κινηματογραφική σε ένα μεγάλο κομμάτι και είναι ακόμα μία δυνατότητα ανεξερεύνητη εδώ. 

Το σημαντικό είναι πως μαθαίνουμε, ενημερωνόμαστε για το τι συμβαίνει έξω και προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις και να τις συμπεριλάβουμε.

Η μαθησιακή διαδικασία εντοπίζεται στην αίθουσα και στη συνέχεια οι μαθητές βγαίνουν έξω από αυτή. Τι οφείλει να μεταδώσει ένα εργαστήριο σε έναν μαθητή και ποια είναι η ευθύνη του δάσκαλου-εισηγητή;

Συναντώ μια καθολική απογοήτευση που είναι σχετική με τα όσα ζούμε τα τελευταία χρόνια. Αν υπάρχει λοιπόν μια υποχρέωση από εμάς, είναι (και το έχουμε καταφέρει σε ένα βαθμό) να επιμείνουμε στη σύμπραξη και τη συνεργασία. Στην πίστη στον εαυτό μας και το όνειρο. Να προσπαθούμε, να πραγματώνουμε, να ενισχύουμε.

Δεν είμαστε στη φάση που αναζητούμε άλλες φιλοσοφικές, καλλιτεχνικές παραμέτρους πέρα από τη συνέργεια των τεχνών. Εδώ και χρόνια οι άνθρωποι έχουν δικαίως βασική έγνοια την επιβίωση. Αισθάνομαι πως αυτό που καταφέραμε στον πρώτο κύκλο του Sub.Urban είναι να θυμίσουμε πως δεν είναι η μόνη έγνοια. Για ‘μένα είναι συγκινητικό ένας άνθρωπος να έχει ένα σπίρτο και να το ανάβει στον κόσμο. Τρελαίνομαι από χαρά. Η προσωπική και επαγγελματική μου στόχευση είναι να σπρώξω κάποιον στο να κάνει την υπέρβαση. Θες να κάνεις κάτι; Κάνε ένα «άλμα».

Sub.Urban
Πολυχώρος δημιουργίας, έκφρασης και πειραματισμού 
Πιστοποιημένο Κέντρο Δια Βίου Μάθησης 

Για περισσότερες πληροφορίες μπείτε στο http://suburban.gr/