PHOTO GALLERY

Οι 20 καλύτερες κωμωδίες σύμφωνα με το Αμερικάνικο Ινστιτούτο Κινηματογράφου [photos]

ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΔΩ: ΑΡΧΙΚΗ / ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ / ΘΕΜΑΤΑ
17:36
31/3

Μπλε ή Κόκκινο χάπι; Το «Matrix» ενηλικιώθηκε

18 χρόνια πριν το «Matrix» των αδελφών Γουατσόφσκι έκανε πρεμιέρα στις αίθουσες και έγινε η ταινία-ευαγγέλιο μιας γενιάς που αγαπούσε το σινεμά, τη μουσική, τα video-games, την τεχνολογία, το ίντερνετ. Με μία λέξη: το Νέο.

Από τον Πάνο Γκένα

Καθόλου τυχαία, Neo ονομάζεται και ο βασικός χαρακτήρας Μεσσίας του «Matrix». Αυτός που επωμίζεται την ευθύνη να «ξυπνήσει» την ανθρωπότητα από τον εφιάλτη ενός «κόσμου που έχουν χτίσει μπροστά στα μάτια σου για να καλύψουν την αλήθεια».

Το 1999 κανείς δεν μπορούσε να σου περιγράψει το «Matrix». Θα έπρεπε να το δεις ο ίδιος. Και φανταστείτε πως εκείνη την χρονιά, οι λάτρεις της επιστημονικής φαντασίας ανυπομονούσαν για το Επεισόδιο Ι του «Star Wars» με τον ειρωνικό (σχεδόν σαρκαστικό) υπότιτλο «Η Αόρατη Απειλή». Τελικά η ταινία των Γουατσόφκσι, στάθηκε η «αόρατη απειλή» για εκείνη του Λούκας. Κυρίως γιατί έφερε ένα νέο συντακτικό, διατηρώντας την πίστη της, αλλά και την έμπνευσή της, σε λογοτεχνικά, κινηματογραφικά κλπ δάνεια. Κοντολογίς αυτο που είχε κάνει το 1977 ο Λούκας με το πρωτότυπο «Star Wars», το 1999 το είχαν καταφέρει οι Γουατσόφκσι.

Οι επαναστάτες, ο μυστηριώδης Μορφέας, η δυναμική Τρίνιτι, ο χάκερ-ήρωας, διαμόρφωσαν μία ομάδα που αποκάλυψαν την αλήθεια του matrix. Από την επιστημονική φαντασία του κυβερνοπάνκ, τη Βίβλο, την παραισθησιογόνα «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων», τον Μέριλιν Μάνσον, το «Blade Runner» και το «Alien», οι Γουατσόφσκι «διάβασαν» καλά τις πηγές τους και μετέτρεψαν την κινηματογραφική φαντασία σε θρησκευτική εμπειρία, για άλλη μια φορα. 

Τα πρωτόγνωρα ειδικά εφέ του «Matrix», το neutral παρουσιαστικό του Κιάνου Ριβς που γεννήθηκε για το ρόλο του Neo, το μουσικό μέταλο των Ministry, Propellerheads, Rammstein μαζί με το θρυλικό (πια) ρεμίξ του «Clubbed to Death» στο soundtrack, οι ανατριχιαστικές σάλπιγγες του Ντον Ντέιβις, μα πάνω απ' όλα το σκηνοθετικό ζεν των Γουατσόφσκι έφεραν την κουλτούρα των video-games (κονσόλες, παιχνιδομηχανές σάρωναν τη δεκαετία του '90) στη μεγάλη οθόνη. Και δεν πείραζε καθόλου που δεν υπήρχε διάδραση με το κοινό, γιατί το «Matrix» ήταν σαφές ότι μιλούσε τη γλώσσα των gamers.

Η κινηματογραφική στροφή του «Matrix» έθεσε νέες διαδρομές. Αφουγκράστηκε την πραγματικότητα και ανέπτυξε έναν δημιουργικό διάλογο στο κατώφλι του 21ου αιώνα. Μακριά από τις τρισδιάστατες φιοριτούρες, ο διττός κόσμος της ταινίας εντυπωσίασε γιατί σχολίασε οργανικά την αλήθεια της στιγμής. Στην αυγή της ψηφιακής εποχής, που δεν άργησε να γίνει γρήγορα το «μπλε χάπι» μας, οι Γουατσόφσκι διηγήθηκαν μία ιστορία συνδεσης/αποσύνδεσης με την αυταπάτη και το έκαναν με τρόπο που έκοβε την ανάσα.

Για κάποιους τα εκλαϊκευμένα αφηγηματικά σχήματα του «Matrix» ήταν παιδικά. Ενδεχομένως δεν τους αφορούσε. Η «πραγματικότητα», η «μη πραγματικότητα» και το ενδιάμεσό τους έφτιαξαν μία πρωτότυπη κινούμενη εικόνα διαρκείας, που αντιμετώπισε τη μεγάλη οθόνη δημιουργικά και επικεντρώθηκε σ' αυτή. Γιατί το σινεμά είναι εικαστικό μέσο, είναι εικόνα.

18 χρόνια πριν, ο Μορφέας μας ρώτησε σε γκρο-πλαν «Μπλε ή Κόκκινο χάπι;». Εσείς ποιο πήρατε;