ΕΙΔΗΣΕΙΣ

«Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές»: Ανακαλύψτε τα ίχνη στο πρώτο τρέιλερ

ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΔΩ: ΑΡΧΙΚΗ / ΝΕΑ / ΕΙΔΗΣΕΙΣ
17:56
17/2

Berlinale 2017: Το «Ana, Mon Amour» είναι μια σπουδαία, μπεργκμανική ενδοσκόπηση στα ψυχοσυναισθηματικά αδιέξοδα

Ο Ρουμάνος Καλίν Πέτερ Νέτζερ («Οικογενειακή Υπόθεση») διεκδικεί επί ίσοις όροις τα μεγάλα βραβεία της φετινής Μπερλινάλε, με ένα υπέροχο, πολυεπίπεδο και εξαιρετικά διαυγές αισθηματικό δράμα.

Αποστολή στο Βερολίνο: Νεκτάριος Σάκκας

Στην επιστροφή του στη Μπερλινάλε μετά το θρίαμβο του 2013 και την «Οικογενειακή Υπόθεση», ο βραβευμένος με Χρυσή Άρκτο Καλίν Πέτερ Νέτζερ κομίζει με το «Ana, Mon Amour» στο διαγωνιστικό κάτι περισσότερο από ένα περίτεχνο αισθηματικό δράμα με φόντο τη Ρουμανία του σήμερα.

Αφενός επειδή το νέο του πόνημα παίρνει τη μορφή μελέτης, ή αν προτιμάτε εκτεταμένης ενδοσκόπησης στη σχέση της Άνα και του Τόμα, από την παθιασμένη γνωριμία τους στο πανεπιστήμιο μέχρι τον καιρό όπου αναμετρώνται με την πρόκληση να φτιάξουν οικογένεια. Αφετέρου, γιατί πέρα απ’ το ρευστό από άποψη δυναμικής δίπολο των δυο ηρώων, ο Ρουμάνος σκηνοθέτης εμφυτεύει χειρουργικά στην όλη εξίσωση οικογενειακό παρελθόν, κοινωνικές προκαταλήψεις, ψυχανάλυση, καθώς επίσης την επίδραση της χριστιανικής κουλτούρας στις ζωές τους, ανακατεύοντας παράλληλα την τράπουλα του χρόνου.

Στο «Ana, Mon Amour», η ροή της αφήγησης παίρνει μορφή παζλ, ακολουθεί περισσότερο τη λογική του ψυχαναλυτικού συνειρμού και δίνει στο θεατή την καλύτερη δυνατή οπτική γωνία στην υποκειμενική αλήθεια του ζευγαριού. Η Άνα προέρχεται από τραυματισμένο οικογενειακό περιβάλλον και υποφέρει από κρίσεις πανικού. Ο Τόμα απ’ την άλλη, προερχόμενος από ένα «τυπικά αποτυχημένο» θα λέγαμε μεσοαστικό σπίτι όπου έχωσε το κεφάλι στην άμμο προκειμένου να μη διαλυθεί, λειτουργεί υποστηρικτικά προς εκείνη. Οι δυο τους όμως μοιάζουν να λειτουργούν σαν σύστημα συγκοινωνούντων δοχείων, όπου η ανάδυση του ενός τείνει να επιφέρει βύθιση και αστάθεια στον άλλο.

Η ξεκάθαρα μπεργκμανική καρδιά της ταινίας φαντάζει ταυτόχρονα ενδεικτική για μια κοινωνία που κουβαλά στην πρόσφατη μνήμη της κοσμογονικές μεταβάσεις, αγκαζέ με ανθεκτικές παραδόσεις. Όμως στο «Ana, Mon Amour», προτεραιότητα έχει το υποκειμενικό των ηρώων: σε πρώτη φάση του Τομά (απ΄την οπτική του οποίου βλέπουμε ανακατεμένα τα επεισόδια) και εξ αντανακλάσεως (όμως κάθε άλλο παρά υποβαθμισμένη) της Άνα. Με γνώμονα αυτό ο Νέτζερ επιχειρεί επίσης μια πανέξυπνη, έμμεση αντιπαραβολή μεταξύ εξομολόγησης και ψυχανάλυσης, όταν ο Τομά δοκιμάζει και τα δύο.

Ταυτόχρονα ωστόσο, στο υπόστρωμα φιλμ βασιλεύουν πλείστες όσες εκφάνσεις της πατρικής φιγούρας (από τους πατεράδες των δύο συντρόφων, ως τον ιερέα και τον ψυχαναλυτή, χωρίς να αγνοούμε την πολλές φορές πατρική στάση του ίδιου του Τόμα), τροφοδοτώντας έτσι με μια επιπρόσθετη φαρέτρα νοηματοδοτήσεων το θεατή. Ταυτόχρονα βέβαια, ερωτήματα πάνω στη φύση του έρωτα ή τον ενίοτε ευρισκόμενο υπό αίρεση διαχωρισμό του από την προσκόλληση (σε άτομα ή επιλογές), αποτελούν πυλώνα μιας ταινίας που, όχι τυχαία, φέρει στον τίτλο της μια έκφραση αγάπης.

Καθώς η 67η Μπερλινάλε οδεύει προς ολοκλήρωση, ακόμα ένα εκλεκτό δείγμα γραφής του νέου ρουμανικού σινεμά μπαίνει δυναμικά στο  στίβο της διεκδίκησης των βραβείων. Το αν θα καταφέρει ο Νέτζερ να κάνει αύριο το 2 στα 2 εδώ όμως είναι δευτερεύον. Σημασία έχει πως με επιλογές σαν το «Ana Mon Amour», το «Party» της Σάλι Πότερ, το «On Body and Soul», το «The Other Side of Hope» του Καουρισμάκι ή το «Una Mujer Fantastica», η δουλειά του Βερχόφεν και της επιτροπής του έγινε εξαιρετικά δύσκολη. Και η δική μας, απ’ την άλλη, εξαιρετικά ευχάριστη.

Διαβάστε ακόμη:
Berlinale 2017: Φαίνεται ότι ο «Λόγκαν» φύλαγε το καλύτερο για το τέλος
Berlinale 2017: Στην «Άλλη Πλευρά της Ελπίδας», ο κόσμος μας χωράει όλους

Berlinale 2017: «Have a Nice Day» αν μπόρεις...
Berlinale 2017: To «Bar» του Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια είναι μια γκροτέσκα πρόποση

Berlinale 2017: Το «Ana, Mon Amour» είναι μια σπουδαία, μπεργκμανική ενδοσκόπηση στα ψυχοσυναισθηματικά αδιέξοδα
Berlinale 2017: Η Κατρίν Ντενέβ σε ερμηνευτική φόρμα για το «Sage Femme»

Berlinale 2017: Και τι έγινε που βρέθηκες «On the Beach at Night Alone»;
Berlinale 2017: «Επιστροφή στο Μόντοκ» για τον Φόλκερ Σλέντορφ, αλλά όχι για το κοινό

Berlinale 2017: «Χοακίμ» ή αλλιώς ανιαρά μαθήματα λατινοαμερικάνικης ιστορίας 
Berlinale 2017: Καλωσήρθατε στον κόσμο του ιδιοφυή Άλεξ Μακντάουελ
Berlinale 2017: «Δεν θέλω πολλά, απλά να αλλάξω τον κόσμο»

Berlinale 2017: Ο Γιόζεφ Μπόις μέσα απ’ τον ίδιο
Berlinale 2017: To «Lost City of Z» είναι μια θεαματική εξωτική περιπέτεια χωρίς... θέαμα
Berlinale 2017: «Wild Mouse», βόλτα σε λούνα παρκ με λίγο γέλιο

Berlinale 2017: Τραγουδώντας στα συντρίμμια και αναζητώντας την χαμένη «Ευτυχία»
Berlinale 2017: Τα σπάει το «Πάρτι» της Σάλι Πότερ
Berlinale 2017: «Θα πήγαινα στο κρεβάτι με όλους και όλες»
Berlinale 2017: «Call me by Your Name», το cinemag είδε πρώτο το μικρό αριστούργημα του Λούκα Γκουαντανίνο
Berlinale 2017: (Απλά) χαζεύοντας την off ομορφιά του «Pokot»

Berlinale 2017: Η «Φανταστική Γυναίκα» του Σεμπαστιάν Λέλιο είναι μία φανταστική ταινία
Berlinale 2017: Ο Τζέφρι Ρας ζωγραφίζει στο «Final Portrait»

Berlinale 2017: Τζίλιαν Άντερσον και Χιου Μπόνβιλ φέρνουν το «Downton Abbey» στην Ινδία
Berlinale 2017: Υποκύπτοντας στη γοητεία του «On Body and Soul»
Berlinale 2017: Choose a sequel? Είδαμε το «T2 Trainspotting»
Berlinale 2017: Προσκεκλημένοι σε ένα «Δείπνο» που μπουχτίζει
Berlinale 2017: «Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει κάνει ένα τρομερό έγκλημα»
Berlinale 2017: «Δεν θα χωρίζουν τους ανθρώπους τείχη»
Berlinale 2017: Τα άναρχα blues του «Django» έτοιμα να ξεσηκώσουν το Βερολίνο
Berlinale 2017: Για ποιες ταινίες ανυπομονούμε!
Ο Πολ (Βερχόφεν) και... εκείνοι! Ανακοινώθηκε η Κριτική Επιτροπή της Berlinale 2017
Το «Hiwa» της Ζακλίν Λέντζου στο διαγωνιστικό τμήμα της φετινής Berlinale!
Η φετινή Berlinale ανοίγει μουσικά με «Django»