ΘΕΜΑΤΑ

Οι 15 καλύτερες ταινίες του 2015 (μέχρι τώρα!)

ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΔΩ: ΑΡΧΙΚΗ / ΝΕΑ / ΕΙΔΗΣΕΙΣ
17:35
16/2

Berlinale 2017: Στην «Άλλη Πλευρά της Ελπίδας», ο κόσμος μας χωράει όλους

Ο Άκι Καουρισμάκι με τη νέα ταινία του φαντάζει το ακλόνητο φαβορί στην κούρσα για την Χρυσή Άρκτο αλλά κυρίως μας χαρίζει απλόχερα ένα μικρό αλλά υπερπολύτιμο κινηματογραφικό δώρο που θα συντροφεύει τις καρδιές μας για καιρό.

Αποστολή στο Βερολίνο: Κωστής Θεοδοσόπουλος

Δεν είναι απλό να μιλήσεις για τα αυτονόητα και κυρίως δεν είναι καθόλου εύκολο να το κάνεις καλά. Ευτυχώς και για τα δύο έχουμε τον Άκι Καουρισμάκι να προσεγγίζει με αφοπλιστική διαύγεια το πιο καυτό πολιτικό θέμα των καιρών μας και να σκαρώνει ένα γοητευτικά γκροτέσκο παραμύθι μόνο για να μας υπενθυμίσει ότι σε αυτό τον κόσμο είμαστε όλοι ίδιοι. Και ναι, αυτό στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό.

Χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς και γελοία κουνήματα του δακτύλου, ο Φινλανδός δημιουργός στο δεύτερο μέρος της άτυπης τριλογίας των λιμανιών που ξεκίνησε με τη «Χάβρη», παραδίδει για ακόμη μια φορά δείγματα της αφηγηματικής του ιδιοφυΐας. Η ιστορία του ξετυλίγεται μέσω δυο διαφορετικών οπτικών (POV), μία από κάθε πλευρά του ίδιου νομίσματος. Ο Κάλεντ, ένας Σύριος μετανάστης που έχει διανύσει αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα καταφθάνει κρυμμένος σε ένα φορτίο κάρβουνο για να ζητήσει άσυλο στην Φινλαδία. Η αδερφή του, με την οποία ταξίδευαν μαζί, αγνοείται και αυτός αφού βρίσκεται αντιμέτωπος με την απροθυμία του κράτους να του χορηγήσει άσυλο τελικά αναγκάζεται να δραπετεύσει από το κέντρο «φιλοξενίας» που κρατείται και να ζήσει ως παράνομος μετανάστης. 

Ο Βίκστρομ, ένας Φινλανδός μεσήλικας έμπορος πουκαμίσων, εγκαταλείπει την γυναίκα και το σπίτι του και μέσα σε μια μέρα πουλάει όλο το στοκ του εμπορεύματός του. Μετά από μια γκραν γκινιόλ παρτίδα πόκερ, ο Βίκστρομ κερδίζει ένα σεβαστό ποσό και αγοράζει το δικό του εστιατόριο. Ο επιχειρηματίας θα δώσει δουλειά στον Κάλεντ και έτσι δύο άντρες που εγκατάλειψαν τα σπίτια τους για διαφορετικούς λόγους θα συναντηθούν και σιωπηλά θα αντιληφθούν ότι μοιράζονται την ίδια ανάγκη να αλλάξουν τις ζωές τους. 

Γυρισμένη σε φιλμ 35mm, η «Άλλη Πλευρά της Ελπίδας» από το πρώτο κιόλας πλάνο της μας καλωσορίζει σε ένα κωμικό σύμπαν ρετρό απολαύσεων, μας ανοίγει την πόρτα ενός κόσμου που υπακούει ακόμα στους νόμους του Χέντριξ, του φθηνού αλκοόλ και του καπνού. Οι αποτυχημένοι εδώ είναι τα καλύτερα παιδιά, το ροκ εν ρολ δεν πέθανε ποτέ και ο Τζάρμους από μια γωνιά κρυφοκοιτάζει. 

Οι μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι, η ιστορία του Κάλεντ σπαραχτικά θλιβερή και εξορισμού τραγική αλλά ο Καουρισμάκι στέκεται ψύχραιμος μπροστά της και με το γνώριμο υποδόριο χιούμορ του που τσακίζει, παραδίδει μια διαβολικά αστεία ταινία που πιθανόν περνάει τα μηνύματά της αρκετά πιο αποτελεσματικά απ’ ότι ένα αντίστοιχο δράμα.

Αθεράπευτα ρομαντικός και αμετανόητα αισιόδοξος δήλωνε στην συνέντευξη τύπου μετά την επίσημη πρεμιέρα ότι «δεν θέλω να αλλάξω τα μυαλά μόνο του κοινού, θέλω να αλλάξω τον κόσμο». Με την ίδια κάψα που ένας έφηβος θέλει να κάνει τον κόσμο καλύτερο ο Καουρισμάκι φέρνει πάλι στο επίκεντρο αυτά που όφειλαν να είναι αυτονόητα: την αλληλεγγύη, τη συντροφικότητα και την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. Στις μικρές ή μεγάλες μάχες που καλούμαστε να δώσουμε για να μην μας καλύψει εντελώς το φάντασμα του συντηρητισμού που πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας, η «Άλλη Πλευρά της Ελπίδας» είναι ένα βέλος ανθρωπισμού που έρχεται να προστεθεί στα πιο δυνατά όπλα της κοινής μας φαρέτρας.

Διαβάστε ακόμη:
Berlinale 2017: Φαίνεται ότι ο «Λόγκαν» φύλαγε το καλύτερο για το τέλος
Berlinale 2017: Στην «Άλλη Πλευρά της Ελπίδας», ο κόσμος μας χωράει όλους

Berlinale 2017: «Have a Nice Day» αν μπόρεις...
Berlinale 2017: To «Bar» του Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια είναι μια γκροτέσκα πρόποση

Berlinale 2017: Το «Ana, Mon Amour» είναι μια σπουδαία, μπεργκμανική ενδοσκόπηση στα ψυχοσυναισθηματικά αδιέξοδα
Berlinale 2017: Η Κατρίν Ντενέβ σε ερμηνευτική φόρμα για το «Sage Femme»

Berlinale 2017: Και τι έγινε που βρέθηκες «On the Beach at Night Alone»;
Berlinale 2017: «Επιστροφή στο Μόντοκ» για τον Φόλκερ Σλέντορφ, αλλά όχι για το κοινό

Berlinale 2017: «Χοακίμ» ή αλλιώς ανιαρά μαθήματα λατινοαμερικάνικης ιστορίας 
Berlinale 2017: Καλωσήρθατε στον κόσμο του ιδιοφυή Άλεξ Μακντάουελ
Berlinale 2017: «Δεν θέλω πολλά, απλά να αλλάξω τον κόσμο»

Berlinale 2017: Ο Γιόζεφ Μπόις μέσα απ’ τον ίδιο
Berlinale 2017: To «Lost City of Z» είναι μια θεαματική εξωτική περιπέτεια χωρίς... θέαμα
Berlinale 2017: «Wild Mouse», βόλτα σε λούνα παρκ με λίγο γέλιο

Berlinale 2017: Τραγουδώντας στα συντρίμμια και αναζητώντας την χαμένη «Ευτυχία»
Berlinale 2017: Τα σπάει το «Πάρτι» της Σάλι Πότερ
Berlinale 2017: «Θα πήγαινα στο κρεβάτι με όλους και όλες»
Berlinale 2017: «Call me by Your Name», το cinemag είδε πρώτο το μικρό αριστούργημα του Λούκα Γκουαντανίνο
Berlinale 2017: (Απλά) χαζεύοντας την off ομορφιά του «Pokot»

Berlinale 2017: Η «Φανταστική Γυναίκα» του Σεμπαστιάν Λέλιο είναι μία φανταστική ταινία
Berlinale 2017: Ο Τζέφρι Ρας ζωγραφίζει στο «Final Portrait»

Berlinale 2017: Τζίλιαν Άντερσον και Χιου Μπόνβιλ φέρνουν το «Downton Abbey» στην Ινδία
Berlinale 2017: Υποκύπτοντας στη γοητεία του «On Body and Soul»
Berlinale 2017: Choose a sequel? Είδαμε το «T2 Trainspotting»
Berlinale 2017: Προσκεκλημένοι σε ένα «Δείπνο» που μπουχτίζει
Berlinale 2017: «Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει κάνει ένα τρομερό έγκλημα»
Berlinale 2017: «Δεν θα χωρίζουν τους ανθρώπους τείχη»
Berlinale 2017: Τα άναρχα blues του «Django» έτοιμα να ξεσηκώσουν το Βερολίνο
Berlinale 2017: Για ποιες ταινίες ανυπομονούμε!
Ο Πολ (Βερχόφεν) και... εκείνοι! Ανακοινώθηκε η Κριτική Επιτροπή της Berlinale 2017
Το «Hiwa» της Ζακλίν Λέντζου στο διαγωνιστικό τμήμα της φετινής Berlinale!
Η φετινή Berlinale ανοίγει μουσικά με «Django»